Το άρθρο μου στην εφημερίδα ”Παρασκήνιο” με τίτλο : “Επί ανύπαρκτων εισοδημάτων το “χτίσιμο” του ηλεκτρονικού αφορολόγητου”.

Επί ανύπαρκτων εισοδημάτων το “χτίσιμο” του ηλεκτρονικού αφορολόγητου.

Ολοκληρώθηκαν και για εφέτος οι εορτασμοί για την εθνική μας επέτειο. Το αίσθημα, έστω και για μία ημέρα, της εθνικής υπερηφάνειας θεωρώ ότι είναι αναγκαίο και απαραίτητο αγχολυτικό για κάθε σύγχρονο Ελληνα ο οποίος τείνει να βρίσκεται μόνιμα σε θέση άμυνας και απογοήτευσης.

Φτάσαμε λοιπόν αισίως στον μήνα Νοέμβριο. Δύο μήνες έμειναν για να ολοκληρωθεί και αυτό το Φορολογικό έτος. Ενα έτος που έφερε στην ζωή μας την υποχρεωτική πλέον χρησιμοποίηση του “πλαστικού χρήματος”.

Οι φορολογούμενοι που έχουν εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις και προκειμένου να διατηρήσουν τη μείωση του φόρου σύμφωνα με το άρθρο 16 του Ν.4172/2013, απαιτείται οι δαπάνες οι οποίες πραγματοποιούν να έχουν εξοφληθεί με ηλεκτρονικά μέσα πληρωμής.

Αυτές οι δαπάνες δύναται να έχουν λάβει χώρα τόσο στην Ελλάδα όσο και σε κράτη-μέλη της Ευρωπαικής Ενωσης και να έχουν πραγματοποιηθεί για τον ίδιο το φορολογούμενο ή του άλλου συζύγου του ή του άλλου μέλους που ορίζει το σύμφωνο συμβίωσης και φυσικά για τα εξαρτώμενα μέλη όπως αυτά ορίζονται στο αντίστοιχο άρθρο 11 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος.

Οι εν λόγω μειώσεις του φόρου αφορούν και τους κατ’ επάγγελμα αγρότες, εφόσον τουλάχιστον το 50% του εισοδήματος τους προέρχεται από αγροτική δραστηριότητα.

Εξαιρούμενοι από την υποχρέωση τήρησης ηλεκτρονικών μέσων πληρωμής μεταξύ άλλων είναι :

• Οι φορολογούμενοι εβδομήντα (70) ετών και άνω.
• Άτομα με ποσοστό αναπηρίας ογδόντα τοις εκατό (80%) και άνω.
• Ανήλικοι που υποχρεούνται σε υποβολή δήλωσης φορολογίας εισοδήματος και φορολογούνται με την κλίμακα μισθωτών και συνταξιούχων.
• Οι υπηρετούντες την στρατιωτική τους θητεία.
• Οι φορολογούμενοι σε κατάσταση μακροχρόνιας νοσηλείας.

Αυτές οι, ενδεικτικά αναφερόμενες, κατηγορίες φορολογουμένων συνεχίζουν τη συλλογή και τη φύλαξη των έγχαρτων αποδείξεων με σκοπό την άμεση προσκόμισή τους εφόσον η φορολογική αρχή το απαιτήσει.

Το ελάχιστο ποσό αυτών των δαπανών προσδιορίζεται ως ποσοστό του “φορολογητέου εισοδήματος” σύμφωνα με την παρακάτω κλίμακα:

Ποιο είναι όμως το “φορογητέο εισόδημα” επί του οποίου θα υπολογίσει ο φορολογούμενος αυτό το ποσό; Είναι το πραγματικό του εισόδημα ή τελικά εκείνο που θα του υπολογίσει η εφορία?

Η απάντηση είναι ότι η μείωση του φόρου που προβλέπεται στο άρθρο 16 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος υπολογίζεται για εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις του άρθρου 12 καθώς και στην προστιθέμενη διαφορά τεκμηρίων, όταν το πραγματικό εισόδημα υπολείπεται αυτών.

Συνεπώς το ποσοστό αποδείξεων που θα πρέπει να συγκεντρώσει ο μισθωτός, ο συνταξιούχος ή ο κατ’ επάγγελμα αγρότης θα πρέπει να υπολογιστεί σε εισόδημα διαφορετικό του πραγματικού.

Σε αυτό το σημείο αρχίζουν τα προβλήματα αφού οι περισσότεροι των φορολογουμένων δε γνωρίζουν και φυσικά δεν μπορούν καν να προσδιορίσουν από μόνοι τους αυτό το ποσό.

Στην περίπτωση λοιπόν που δεν καλυφθεί το ελάχιστο απαιτούμενο ποσό, σύμφωνα με την ισχύουσα κλίμακα, ο φόρος προσαυξάνεται σε ποσοστό είκοσι δύο τοις εκατό (22%) επί της διαφοράς του απαιτούμενου και του δηλωθέντος ποσού.

Οσο λοιπόν και αν η εφαρμογή του πλαστικού χρήματος είναι ένας τρόπος για την μείωση και το κυνήγι της φοροδιαφυγής αναγκαίο είναι να υπάρξει εξορθολογισμός και μεγαλύτερη ειλικρίνεια, της εν λόγω διάταξης.

Φορολογική μεταρρύθμιση με “κρυφούς όρους” δε δύναται να επιτύχει. Όπως απαιτείται ελικρίνεια και ευσυνειδησία από πλευράς φορολογουμένου άλλο τόσο ειλικρινής και σαφής θα πρέπει να είναι και η φορολογική διοίκηση.

”Η ειλικρίνεια άλλωστε είναι το μοναδικό στέρεο έδαφος για κάθε συνείδηση” όπως έλεγε ο Ιμάνουελ Κάντ.

Η επιτυχία κάθε φορολογικού συστήματος εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από την αποδοχή του από τη φορολογική βάση. Χωρίς αυτήν απλά δεν υφίσταται φορολογικό σύστημα.

Δημήτριος  Γαρνέλης

Οικονομολόγος

Λογιστής -Φοροτεχνικός Α’ τάξεως

Σύμβουλος Επιχειρήσεων Πιστοποιημένος Εισηγητής Σεμιναρίων