Η διαρκής υπερφορολόγηση και τα νέα μνημόνια που έρχονται
Έχουν περάσει ήδη 8 χρόνια στενού μνημονιακού κύκλου. Η Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης προσπάθησε να επιτύχει τη διόρθωση των πολλαπλών ελλειμμάτων της με βασικό εργαλείο τη γενικευμένη αύξηση των φόρων η οποία τελικά κατέληξε σε υπερφορολόγηση αφού αναπτύχθηκε και δευτερογενή “κρυφή” φορολόγηση μέσω των, χωρίς καμία ανταποδοτικότητα, υπέρογκων ασφαλιστικών εισφορών που θεσμοθετήθηκαν .
Όλη αυτή η στρεβλή προσπάθεια ολοκληρώθηκε με μείωση των δημοσιών δαπανών και κυρίως των συντάξεων .Μια μείωση των συντάξεων η οποία πραγματοποιήθηκε με άναρχο τρόπο και τελικά οδήγησε στην μείωση της κατανάλωσης η οποία με τη σειρά της στάθηκε και στέκεται ανυπέρβλητο εμπόδιο στην προσπάθεια της όποιας οικονομικής ανάπτυξης .
Η διόρθωση του εξωτερικού ισοζυγίου μέσω της μείωσης των εισαγωγών, για την οποία ορισμένοι πανηγυρίζουν, είναι και αυτή αποτέλεσμα της πτώσης του βιοτικού επιπέδου και αφορά στην υποχώρηση της παραγωγής πολλών μεσαίων κυρίως μεταποιητικών μονάδων .
Στο κλείσιμο αυτού, του πρώτου, μνημονιακού κύκλου η Ελλάδα έχει και πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσει το βασικό της πρόβλημα σαν μια μεγάλη πρόκληση. Και το πρόβλημα αυτό δεν είναι άλλο από το τεράστιο επενδυτικό κενό το οποίο υπάρχει στην ελληνική οικονομία .
Ειδικότερα η χώρα μας πρέπει να καλύψει επενδυτικό κενό ύψους 100 δίς ευρώ το οποίο έχει δημιουργήσει η μακροχρόνια κρίση και η συνεπακόλουθη ύφεση. Για να υλοποιηθεί όμως αυτό θα πρέπει να βρεθούν άμεσες λύσεις και να ξεπεραστούν τα βασικά εμπόδια στο επιχειρηματικό περιβάλλον που δεν είναι άλλα από τους υψηλούς φόρους παντού , το ασταθές φορολογικό σύστημα και η δύσκολη και ακριβή πρόσβαση σε χρηματοδότηση κυρίως των μικρομεσαίων επιχειρήσεων .
Το πρόβλημα της υπερφορολόγησης αναδεικνύεται διαρκώς με μια σειρά ερευνών που γίνονται τόσο από τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης όσο και από το Ίδρυμα Οικονομικών & Βιομηχανικών Ερευνών . Η μεγάλη έκταση των ακραίων και επαχθών φορολογικών επιβαρύνσεων κρατούν καθηλωμένη την Ελληνική οργανωμένη και νομοταγή επιχειρηματικότητα και κυρίως την Ελληνική παραγωγική εργασία , θέτοντας ανυπέρβλητο εμπόδιο στον απαραίτητο και αναγκαίο μετασχηματισμό της οικονομίας .
Είναι πασιφανές ότι, τα όποια οφέλη έχουν πρόσκαιρα επιτευχθεί είναι αποτέλεσμα της υπερφορολόγησης και μόνον και θα εξαφανιστούν σύντομα οδηγώντας την Ελλάδα σε νέα και μόνιμα μνημόνια στήριξης , αν δεν επιλεχθεί νέο μείγμα πολιτικής .
Το νέο αυτό μείγμα, αναγκαίο είναι να περιλαμβάνει κίνητρα προσέλκυσης επενδυτών μέσω καταρχήν της σταθερότητας στο φορολογικό σύστημα. Δεν είναι δυνατόν κάθε λίγο να δημιουργείται ένας νέος φόρος προκειμένου να καλύψει το όποια δημοσιονομικά “κενά”.
Άμεσα λοιπόν πρέπει να υπάρξει σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών στα επιχειρηματικά κέρδη ,στα μερίσματα αλλά και στις ασφαλιστικές εισφορές μέχρι και 30% αφού, υπό προϋποθέσεις, κάθε μείωση του επιχειρηματικού φορολογικού συντελεστή αυξάνει το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν
.Αυτό σε συνδυασμό με τη δημιουργία επενδυτικών φορολογικών κινήτρων και τη βελτίωση της σχέσης έμμεσων και άμεσων φόρων θα βοηθήσει σημαντικά στην επάνοδο της ελληνικής οικονομίας σε σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης και στην οριστική σταδιακή απομάκρυνση από το καθεστώς των αιματηρών μνημονίων .
Παράλληλα με τη φορολογική μεταρρύθμιση και τη δημιουργία ενός αξιόπιστου φορολογικού πλαισίου για την επιχειρηματική δράση και όχι μόνον , η Ελλάδα θα πρέπει να αποκτήσει την ικανότητα να παρέχει υπηρεσίες αδειοδότησης ,εποπτείας και ελέγχου της αγοράς, καθώς και απονομής δικαιοσύνης . Μόνον έτσι θα υπάρξει δυνατότητα δημιουργίας μιας πειστικής πρότασης τόσο σε επενδυτές όσο και σε απλούς εργαζόμενους .Σε διαφορετική περίπτωση και εάν η άκρατη φορολόγηση συνεχιστεί το αποτέλεσμα είναι ένα και βέβαιο .Μνημόνια και μάλιστα Ισόβια μνημόνια ! Στρίψτε επιτέλους το τιμόνι !
Δημήτριος Γαρνέλης
Οικονομολόγος
Λογιστής -Φοροτεχνικός Α’ τάξεως
Σύμβουλος Επιχειρήσεων Πιστοποιημένος Εισηγητής Σεμιναρίων
